~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη... Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Απ' όλες τις αμφισβητήσεις η πιο γλυκιά, είναι αυτή που αδύνατοι σηκώνουν κεφάλι και αμφισβητούν τη δύναμη των ισχυρών. Bretolt Brecht

Oδοιπορικό στα παράλια της αλησμόνητης Μ. Ασίας

..........πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης...

..........πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης...
...................................................πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης......

Μετάφραση [Translate]

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Το πολύ και το λίγο....

Περί Ψυχολογίας......................
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας - Ψυχολόγος, (*)
www.xidaras.gr  // www.psychologistnow.gr



Παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση -αιώνες τώρα- έναν αγώνα αγωνιώδη ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσότητα. Έναν αγώνα μπρα ντε φερ, μια τιτανομαχία μεταξύ του ποιοτικού και του ποσοτικού…
Οι φίλαθλοι, άλλοτε μάζες άθλιες, κρεμασμένες σαν τσαμπιά κι άλλοτε σοβαρές, μ’ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, μάλλον μοιρασμένοι -αν και σαφώς περισσότεροι με την ποσότητα (κάποτε ήταν »κρυφοποσοτικοί», τώρα απελευθερώθηκαν, πέταξαν τις μάσκες -δεν τους αδικώ…)- φωνάζουν εκατέρωθεν τα συνθήματά τους:
- ''Ουκ εν τω πολλώ το ευ'', οι μεν -πιο φιλοσοφιμένοι…
- ''Δώσε και μένα μπάρμπα'', οι δε -πιο λαϊκοί…
Το δικό μας ερώτημα ωστόσο είναι άλλο: Άρτος ή θεάματα; Θα εξακολουθούμε να τραβάμε ένα σχοινί από εδώ ή από εκεί, ρίχνοντας λάδι σε έναν κοινωνικό και εσωτερικό/ προσωπικό »διχασμό»; Μήπως κι εδώ θα μπορούσε η λύση του όλου δράματος να είναι η σύνθεση, η συμπόρευση, η συνύπαρξη; Αντί να είναι δηλαδή η λογική του »ή το ένα ή το άλλο», γιατί να μην είναι η λογική του »και το ένα και το άλλο». 
Γιατί πρέπει συνεχώς να διαλέγουμε; Γιατί πρέπει να »διχάζουμε» εαυτόν και αλλήλους;

______________________________

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο. Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Αντόνιο Γκράμσι: "Μισώ τους αδιάφορους"!


«Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της Ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα».

Σαν σήμερα στις 22 Ιανουαρίου 1891 γεννήθηκε στη Σαρδηνία ο Αντόνιο Γκράμσι, ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Τα πρώτα χρόνια στο Τορίνο
> Παρά την ιδιαίτερη κλίση του στην ιστορία και τον πολιτισμό, υποχρεώθηκε να διακόψει για κάποια χρόνια τις γυμνασιακές του σπουδές. Καταφέρνει ωστόσο, μετά το απολυτήριο, να πάρει μια μικρή υποτροφία για σπουδές στη Σχολή Φιλολογίας του Τορίνο.
Στο Τορίνο, βιομηχανικό κέντρο της Ιταλίας με ανεπτυγμένο εργατικό κίνημα, ο Γκράμσι ήρθε σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους της πόλης και το 1913 γίνεται μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Παράλληλα με την πολιτική του δράση, συνεχίζει τις σπουδές του στη Γλωσσολογία, την ιταλική λογοτεχνία, το δίκαιο και τη φιλοσοφία. Την ίδια περίοδο συνεργάζεται με διάφορα έντυπα, όπου διαμορφώνει ένα προσωπικό στυλ γραφής.
Από το 1915 αρχίζει τη συνεργασία του με το περιοδικό «Il Grido del Popolo» και μπαίνει στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Avanti!».

Η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία και η επαφή του με το έργο του Λένιν παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ιδεολογικοπολιτική του διαμόρφωση.

Εκείνη την περίοδο το Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν χωρισμένο σε δυο πτέρυγες. Τη δεξιά, με πυρήνα τους βουλευτές, δημάρχους και γραφειοκράτες των συνδικάτων που κήρυτταν ότι ο μόνος δρόμος για το κίνημα είναι η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων μέσα από το κοινοβούλιο σε συνεργασία με τους φιλελεύθερους αστούς πολιτικούς. Ωστόσο, η πλειοψηφία στο κόμμα στήριζε την αριστερή πτέρυγα τους «μαξιμαλιστές». Αυτοί διακήρυτταν την πίστη τους στο σοσιαλισμό και την επανάσταση. Αλλά μέχρι εκείνη τη «μεγάλη στιγμή» οι εργάτες το μόνο που είχαν να κάνουν είναι να ψηφίζουν το κόμμα και να περιμένουν ν’ αλλάξουν οι «συσχετισμοί». Τίποτα δεν ένωνε τους αγώνες του σήμερα με τη πάλη για τον σοσιαλισμό.

Η «κόκκινη διετία»

> Ο Γκράμσι δυσφορούσε από την αρχή με αυτή την στρατηγική. Όμως, την απάντηση τη βρήκε στο ζωντανό κίνημα. Το 1919-1920 η Ιταλία έζησε ένα επαναστατικό κύμα, την «κόκκινη διετία». Εκατομμύρια εργάτες διαδήλωσαν, κατέβηκαν σε απεργίες, έκαναν καταλήψεις των εργοστασίων τους. Το κύμα της εξέγερσης απλώθηκε στην ύπαιθρο, στους εργάτες γης του βορρά και του κέντρου της Ιταλίας, στους φτωχούς αγρότες του Νότου. Το πιο προωθημένο τμήμα αυτού του κινήματος ήταν οι εργάτες του Τορίνο και οι νέες μορφές οργάνωσης που δημιούργησαν, οι «εργοστασιακές επιτροπές».

Οι «εργοστασιακές επιτροπές» είχαν πρωτοεμφανιστεί λίγα χρόνια πριν σαν απεργιακές επιτροπές. Ξαναζωντάνεψαν μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Γκράμσι και μια σειρά σύντροφοί του, όπως ο Τολιάτι, ο Τερατσίνι, ο Τάσκα κ. ά., ίδρυσαν μια εφημερίδα την «L’ Ordine Nuovo» που σύντομα έγινε η «φωνή των εργοστασιακών συμβουλίων». Οι «ορντινοβίστι» -το ρεύμα του Γκράμσι- υποστήριζαν ότι τα εργοστασιακά συμβούλια πρέπει να αγκαλιάσουν όλους τους εργάτες, και ότι μπορούσαν να παίξουν το ρόλο που έπαιξαν τα σοβιέτ στη ρώσικη επανάσταση: να είναι όργανα της βάσης στις μάχες της αλλά και οι μορφές οργάνωσης της νέας κοινωνίας όπου η πλειοψηφία θα ορίζει συλλογικά και δημοκρατικά τις τύχες της.

Αυτό το μήνυμα απλώθηκε σα τη φωτιά στην εργατική τάξη του Τορίνο. Αλλά δεν απλώθηκε πέρα από τα όρια εκείνης της περιοχής. Τον Σεπτέμβρη του 1920 ήρθε η αποφασιστική αναμέτρηση. Οι εργοδότες αρνήθηκαν να υπογράψουν συλλογική σύμβαση με το συνδικάτο των μεταλλεργατών. Ξεκίνησε μια απεργία από το Μιλάνο που σύντομα απλώθηκε σε όλη την Ιταλία. Και αυτή τη φορά οι εργάτες κατέλαβαν τα εργοστάσια, πάνω από 2 εκατομμύρια συμμετείχαν στις καταλήψεις. Σε πολλά απ’ αυτά συγκρότησαν «κόκκινες φρουρές» για αυτοάμυνα. Και σε άλλα συνέχισαν την παραγωγή με εργατικό έλεγχο.

Η ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας

> Όμως, αντί για την επανάσταση οι ηγεσίες του κινήματος το οδήγησαν στο συμβιβασμό. Τον Γενάρη του 1921 οι επαναστάτες -ανάμεσά τους κι ο Γκράμσι- έφυγαν από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας.

Το 1922, ο Γκράμσι ταξιδεύει στη Μόσχα ως αντιπρόσωπος του ΚΚΙ στην Εκτελεστική Επιτροπή της Διεθνούς. Παίρνει μέρος στο 4ο Συνέδριό της.

Στα δύο χρόνια που θα λείψει από την Ιταλία, αποχτά μια σημαντική εμπειρία και αρχίζει σιγά σιγά να διαμορφώνει ένα συνολικότερο σχέδιο δράσης για το ΚΚΙ. Κατά τον Γκράμσι, για να γίνει αυτό, χρειάζεται μια περίοδος προετοιμασίας. Στις εκλογές του 1924 εκλέγεται βουλευτής και επιστρέφει στην Ιταλία. Αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας του κόμματος, και μέσα στα δύο χρόνια που καθοδηγεί το κόμμα, έρχονται πολλές επιτυχίες στο πολιτικό και μαζικό επίπεδο.

Στις τοτινές συνθήκες, όπου ο φασισμός άρχισε να εδραιώνει την κυριαρχία του, ο Γκράμσι επεξεργάζεται μια νέα ταχτική και στρατηγική. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο πρόβλημα του νότου, επεξεργάζεται συνθήματα και θέσεις που να σχετίζονται με την ταχτική του κόμματος για εκείνη την περίοδο, οργανώνει όσο είναι δυνατό μια πλατιά ιδεολογική συγκρότηση. Όλη αυτή η προσπάθεια κορυφώνεται με το συνέδριο της Λυόν το 1926.

Εν τω μεταξύ, τον Οκτώβριο του 1922 η άρχουσα τάξη της Ιταλίας παρέδωσε την εξουσία στους φασίστες. Ο Μουσολίνι χρειάστηκε τέσσερα περίπου χρόνια για να σταθεροποιήσει τη δικτατορία του. Το 1926 ο Γκράμσι, που ήταν βουλευτής και επικεφαλής του ΚΚΙ συνελήφθη, δικάστηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή.

Στη φυλακή

> Ήταν βαριά άρρωστος. Έπασχε από φυματίωση, από την ασθένεια του Χοτζ που κατατρώει το μυελό των οστών, και από άλλες σοβαρές ασθένειες. Ήταν απομονωμένος με πολύ λίγες επαφές με τον έξω κόσμο. Ο μεγαλύτερος φόβος του ήταν μήπως «σπάσει» -γι’ αυτόν «σπάσιμο» σήμαινε ακόμα και να ζητήσει ιδιαίτερη μεταχείριση ως ασθενής. Δεν το έκανε ποτέ. Ο φασίστας εισαγγελέας είχε δηλώσει όταν ανακοίνωνε τη ποινή ότι «πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να δουλεύει για 20 χρόνια».

Ούτε αυτό το κατάφεραν. Ο Γκράμσι συνέχισε να γράφει στη φυλακή. Το «προϊόν» ήταν 33 τετράδια με πυκνογραμμένες σημειώσεις που έχουν μείνει γνωστά ως «Τετράδια της Φυλακής». Η γλώσσα τους είναι «αισώπεια» εξαιτίας της λογοκρισίας. Ο Γκράμσι χρησιμοποιεί παραδείγματα από την ιστορία της ιταλικής ενοποίησης του 19ου αιώνα ή ακόμα και από τη περίοδο της Αναγέννησης, για να μιλήσει για την ταξική πάλη, το τρόπο που κυριαρχεί η άρχουσα τάξη αλλά και πως αυτή η κυριαρχία μπαίνει σε κρίση. Κάνει αυτές τις παρατηρήσεις στηριζόμενος στην εμπειρία των εργατικών συμβουλίων και της «κόκκινης διετίας» αλλά και της δράσης του κομμουνιστικού κόμματος της Ιταλίας μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’20.

Η έννοια της ηγεμονίας

> Ο Γκράμσι εξηγεί ότι η άρχουσα τάξη δεν κυβερνά μόνο με την γυμνή βία, αλλά και αποσπώντας τη συναίνεση των «υποτελών τάξεων» μέσα από ένα ολόκληρο σύστημα αναπαραγωγής των ιδεών της. Αυτή η «ηγεμονία» είναι που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κυριαρχίας της. Όμως, οι ιδέες της «κοινής λογικής» δεν είναι οι μόνες που υπάρχουν στο νου των εργατών. Δίπλα σ’ αυτές, ανακατεμένες, υπάρχουν κι οι ιδέες που γεννάει η καθημερινή εμπειρία της εκμετάλλευσης και της αντίστασης.

Αυτή η σύγκρουση δεν μπορεί να λήξει επιτυχημένα αν δεν διεξάγεται οργανωμένα και συστηματικά. Γι’ αυτό το λόγο ο Γκράμσι πίστευε ότι είναι αναγκαίο ένα επαναστατικό κόμμα -κι αφιέρωσε τη ζωή του για να το χτίσει. Δεν το αντιμετώπιζε σαν την ελίτ των αποφασισμένων που θα δασκάλευε κουνώντας το δάχτυλο στους «καθυστερημένους» εργάτες δίνοντας τελεσίγραφα. Οι επαναστάτες υποστήριζε ο Γκράμσι έπρεπε να είναι κομμάτι κάθε αγώνα, οσοδήποτε «μερικού» ή «αμυντικού», να είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με κόσμο και ηγεσίες που δεν πιστεύουν στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και να δείχνουν ότι αυτοί είναι οι καλύτεροι αγωνιστές. Αλλά μέσα σε όλα τα κινήματα λειτουργούν για να γενικεύουν τις εμπειρίες, να συνενώνουν τα διαφορετικά ρυάκια της πάλης σε ένα ορμητικό ποτάμι που η προοπτική του είναι η ανατροπή του συστήματος. Αυτήν την αξία είχε για τον Γκράμσι ο μαρξισμός.

Σταματά να γράφει το 1935, καταβεβλημένος και εξουθενωμένος από τις απαίσιες συνθήκες κράτησής του και τη χειροτέρευση της υγείας του. Πεθαίνει στις 27 Απρίλη 1937, μόλις έχει αποφυλακιστεί.

...
Αντόνιο Γκράμσι: Μισώ τους αδιάφορους!

> «Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της Ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.
Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.
Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.

Αντόνιο Γκράμσι.
11 Φεβρουαρίου 1917»
...
__________
(Από τον Ημεροδρόμο)
http://www.imerodromos.gr/antonio-gkramsi-miso-tous-adiafo…/

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Για τον Μιχάλη Ράπτη // Pablo

Μιχάλης Ράπτης (Αλεξάνδρεια 1911 – Αθήνα 1996) | EUROKINISSI

του Παναγιώτη Νούτσου*
Φέτος συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Μιχάλη Ράπτη (Αλεξάνδρεια 1911 – Αθήνα 1996), τον οποίο γνώρισα από κοντά το 1983 συμμετέχοντας στο Διεθνές Σεμινάριο «O Karl Marx και η εποχή μας» που ο ίδιος οργάνωσε, με την ανακοίνωση: «Για την επικαιρότητα της φιλοσοφίας του Marx» (ομότιτλο άρθρο μου είχε δημοσιευτεί ήδη στην Αυγή˙ 25/3/1983).
Εκτοτε, στο πλαίσιο της ζωντανής μας επικοινωνίας θα μπορούσα να συγκρατήσω τα εξής. Ο Μιχάλης Ράπτης // Pablo, για τον οποίο αφιέρωσα πολλές σελίδες των δύο τελευταίων τόμων της Σοσιαλιστικής Σκέψης, εξετίμησε θετικά το ποίημα «Ιωσήφ ή Λέων;» από τα Φιλοσόφου πάθη (1991: 39):
Λέων ή Ιωσήφ;

Γυμνάσματα ιστορικής
αναστροφής
στο σούρουπο· των γεγονότων
Ο Μιχάλης, με τον οποίο τον χειμώνα του 1987/1988 -στο Caffé Zimmer, στη δυτική όχθη του Σηκουάνα- παρακολουθούσαμε από κοντά τι θα συμβεί δυο χρόνια αργότερα στη Σοβιετική Ενωση και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες» της Ανατ. Ευρώπης, είχε σταθεί στο τετράστιχο: «Ιωσήφ ή Λέων;».
Ανυπόκριτα είχε συγκατανεύσει ότι εκείνο που θα απομείνει απ’ αυτή τη σύγκρουση ιδεών και εξουσίας θα μπορούσε να διατηρεί, στον αιώνα που άρχιζε, μεθοδολογική απλώς αξία για ανάλογα επαναστατικά εγχειρήματα, όταν και όποτε αυτά υπάρξουν. Με πρωτοβουλία μου, που τον παραξένεψε χωρίς να την απορρίψει, αποφασίστηκε από τα αρμόδια συλλογικά όργανα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων να αναγορευτεί ο Pablo επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας.
Στο τομίδιο που επιμελήθηκα (Για τον Μιχάλη Ράπτη) δημοσιεύτηκαν τα σχετικά ψηφίσματα, η Laudatio, η αντιφώνηση που ετοίμασε ο τιμώμενος και ο επικήδειος που εκφώνησα (21/2/1996) στον στερνό αποχαιρετισμό του.
Εξάλλου και η ίδια η πολιτική του πράξη και ό,τι την αποσαφήνιζε θεωρητικά (στα περιοδικά «IV e Internationale» και «Sous le drapeau du Socialisme» ή σε αυτοτελή βιβλία) ήταν ενέργημα απομυθοποιού της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, ενείχε δηλαδή μια αξία μεθοδολογική με στόχο την υποστήριξη της «αέναης Τελειοποίησης του καθενός μας ως κοινωνικού ατόμου».
Στο τέλος τέλος μια τέτοια αποτίμηση θα ήταν σύμφωνη με το κεντρικό θεώρημα του Pablo, την «αυτοδιαχείριση», προφανώς και με την αυτοδιαχείριση των προοπτικών που διανοίγουμε στον αιώνα που κατέφτασε.
Πάντως σε δυο συνέδρια που οργάνωσα, ένα στα Γιάννινα (24-28/9/1992) και ένα στην Αθήνα (16-18/9/1994), από τους πρώτους καλεσμένους ήταν ο Ράπτης. Στο δεύτερο συνέδριο μαζί μας ήταν και ο Περικλής Κοροβέσης με τον οποίο συνυπάρξαμε στο Παρίσι επίσης των ετών 1987/1988.
Στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Νοσταλγία μνήμης» επιστρέφει στη συνάντηση του με τον Αντώνιο Ράμπλο, δηλαδή τον «μύθο της Διαρκούς Επανάστασης», στην αίθουσα των Φαγιούμ, στο Λούβρο, με σκοπό να καταθέσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα βασανιστήρια.
Καθώς επίσης και στις πρώτες μέρες της Μεταπολίτευσης, στην Αθήνα πια, όταν οι σύντροφοί του «ενθουσιάστηκαν που γνώριζαν» τον Πάμπλο, αυτό το «μυθικό πρόσωπο με την εμφάνιση του Εγγλέζου αριστοκράτη», συνομιλητή του Κάστρο και του Γκεβάρα (1999: 92, 167/168).
Κατά την πολυετή συγγραφική του δραστηριότητα, ο Ράπτης εστιάζει το θεωρητικό του ενδιαφέρον στους εξής πόλους:
  • α) στην κατηγορία της ολότητας ως ερμηνευτικού πλαισίου όσων διαδραματίζονται στο σύγχρονο κόσμο
  • β) στην επακρίβωση των αντιθέσεων που δομούν αυτήν την ολότητα, με τους επιμέρους δείκτες της καθεμιάς
  • γ) στην ανασυγκρότηση της μακράς «αλυσίδας» που συνέχει τη διαδοχή των ιστορικών γεγονότων
  • δ) στην έγκαιρη σύλληψη της ιδιομορφίας του «γραφειοκρατικού» φαινομένου˙
  • ε) στην ορθή στάθμιση των όρων συνάφειας «κέντρου» - «περιφέρειας», χωρίς να απολυτοποιείται το πρώτο ούτε να υποτιμάται το δεύτερο σκέλος αυτής της συνάφειας˙
  • στ) στο αίτημα της «δημιουργικής διαλεκτικής προσαρμογής» που οφείλει να επιδεικνύει πάντοτε η κοινωνική και πολιτική σκέψη˙
  • ζ) συναφώς, στην αποτίναξη κάθε «δογματικής υποθήκης» που θα τη δέσμευε σε παρωχημένα σχήματα˙
  • η) στην ανάγκη εδραίωσης μορφών αυτοδιαχείρισης για την αναζωογόνηση του κοινωνικού ιστού
  • θ) στην αξίωση η πρακτική δράση να συνιστά το φυτώριο των «στοιχείων του αέναου εμπλουτισμού της θεωρητικής σκέψης»
  • ι) στην αναγωγή του διανοουμένου σε «απομυθοποιό» των πτυχών της κοινωνικής ζωής και τέλος
  • ια) στην απαίτηση η κοινωνική και πολιτική θεωρία να αποδεικνύει σε κάθε έκφανση της τον «κριτικό» και «δημιουργικό» χαρακτήρα της.
Οι αντιλήψεις αυτές, που διαχέονται σε όλο το συγγραφικό έργο του Ράπτη και με τη σύστοιχη τεκμηρίωσή τους συνθέτουν την ιδιοσυστασία του ως κοινωνικού και πολιτικού διανοητή, συζητήθηκαν ευρύτατα τόσο στη χώρα μας όσο και στο διεθνές πλαίσιο των συναφών αναζητήσεων (με τα ψευδώνυμα, εκτός από το Pablo, Σπέρος, Gabriel, Molitor, J.P. Martin, Murat, Mike, Abdelkrim, Jerôme, Pilar, Vallin).
* ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

http://www.efsyn.gr/arthro/gia-ton-mihali-rapti
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Διάλογος–δρόμος προς την αλήθεια. Κανόνες
Το «Αρχείον Μαρξισμού» και οι τροτσκιστές

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Όσο η κοινωνία γκρεμίζεται τόσο ορθώνονται οι βάσεις των Στρατιωτικών Σχολών!..

(Όλοι αντιλαμβανόμαστε -αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς- ότι πίσω από τη μαζική προτίμηση των νέων στις στρατιωτικές σχολές δεν κρύβεται έξαρση ...φιλοπατρίας και αυτό πρέπει να προβληματίσει...                                                                      -Δ.Τζ.)

Βάσεις 2016: Η Άνοδος Στρατιωτικές σχολές απηχεί την κάθοδο των εργατικών δικαιωμάτων και την καλλιέργεια συνείδησης Πραιτωριανού, φθηνού και Αναλώσιμου αλλά και τόσο εχθρικού προς τους εργαζόμενους.
Είναι μια επιλογή με τεράστιο προσωπικό και κοινωνικό κόστος, για την οποία γρήγορα Μετανιώνουν! Ας αφήσουν στην άκρη οι μιλιταριστές, οι φασίστες και οι εθνικιστές τους πανηγυρισμούς για την άνοδο των βάσεων στις Στρατιωτικές Σχολές. Γιατί αυτή δεν καταγράφει καμιά "φιλοπατρία και καμιά άνοδο των πατριωτικών αισθημάτων". Το φιλοτομαρισμό αποδεικνύει, την καλλιέργεια των πιο ταπεινών αισθημάτων και ενστίκτων επιβίωσης σε μια κοινωνία που βουλιάζει στενάζοντας κάτω από το βάρος των Μνημονίων και της ταξικής πολιτικής της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. 
Η ανεργία, η περιθωριοποίηση, η ανασφάλεια, η νέα μετανάστευση -μεταξύ των οποίων και χιλιάδων επιστημόνων- είναι η πηγή στρατολόγησης των νέων μισθοφόρων. Με έντονο το στοιχείο του Ατομισμού και του Ανταγωνισμού, με γυρισμένη την πλάτη στις κοινωνικές διεκδικήσεις και τους αγώνες, με το δόγμα "ζήσε εσύ και άσε τους άλλους να πεθάνουν", με εξαφανισμένη -κάτω από τις ερπύστριες του Μονόδρομου της Ε.Ε. και του ΕΥΡΩ- την ελπίδα ότι "τα πράγματα μπορεί να πάνε αλλιώς" , θέλει το σύστημα εξουσίας την νεολαία για να στρατολογεί τους Πραιτοριανούς του.

Από εκεί λοιπόν και με αυτά τα χαρακτηριστικά επιχειρεί η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ και ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ να στρατολογήσουν τους νέους Μισθοφόρους, όχι μόνο τους αξιωματικούς και του υπαξιωματικούς, αλλά και τους 1000 νέους Μιοσθοφόρους Στρατιώτες (ΟΒΑ) που θα αμείβονται με 600 ευρώ για 6μηνη σύμβαση που το πολύ να ανανεωθεί για 3 χρόνια. 
Όλο και πιο Φθηνοί, όλο και πιο Αναλώσιμοι, όλο και πιο Υποταγμένοι, όλο και πιο Επικίνδυνοι για τον κόσμο της εργασίας και τα κοινωνικά κινήματα. 
Γιατί όλοι αυτοί που επέλεξαν τις Στρατιωτικές Σχολές γνωρίζουν τι γίνεται εκεί, ότι δηλαδή θα υποστούν τα 25 καψόνια από τους παλαιότερους, πριν έρθει η σειρά τους να βασανίσουν αυτοί τους "νέους"! 
Γιατί όλοι αυτοί που επέλεξαν τις Στρατιωτικές Σχολές γνωρίζουν ποιος είναι πλέον ο ρόλος του Ελληνικού Στρατού, του ΝΑΤΟ και του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος: ότι το Επάγγελμα που διάλεξαν(;) τους θέλει επικεφαλής στρατιωτικών δυνάμεων που εντάσσονται ως δύναμη καταστολής πλήθους για να εφαρμόσουν τα δόγματα Πολέμου-Καταστολής, με σκοπό να τσακίσουν τους κοινωνικούς αγώνες, για να επιβληθούν στο φίλο, αδελφό, εργαζόμενο πατέρα τους τα Μνημόνια και η δουλοποίηση των εργαζομένων. 
Ότι οι πόλεμοι που λαμβάνουν μέρος δεν είναι "ανθρωπιστικές επεμβάσεις" αλλά είναι βρώμικες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που αρπάζουν τον πλούτο των λαών για τα συμφέροντα των πολυεθνικών, διαλύουν χώρες, προκαλούν ποτάμια προσφυγιάς, εναντίον των οποίων θα βρεθούν ξανά οι ίδιοι υπερασπίζοντας την Ευρώπη Φρούριο.

Κατάληξη αυτής της διαδικασίας είναι τα Στρατόπεδα μεταναστών-προσφύγων όπου φυλακίζονται με μόνη κατηγορία ότι υπήρξαν θύματα των έργων και της αποστολής και των Ελλήνων αξιωματικών-υπαξιωματικών. 
Γιατί η συμμετοχή-συνενοχή στις επεμβάσεις είναι καθοριστική, είτε υπηρετείτε στον στόλους που περιπολούν σε ξένα χωρικά ύδατα, είτε στα AWACS που εντοπίζουν στόχους για να βομβαρδίσουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, είτε εφοδιάζεται τα βομβαρδιστικά τους στη βάση του Άραξου και αλλού. Γιατί αυτό είναι το επάγγελμα τους Στρατιωτικού, αυτή είναι η αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων! 
Μ' αυτά και μ' αυτά λοιπόν... 
-- Η βάση στη Σχολή Ευελπίδων (όπλα) που ήταν το 2015 στα 16.064 κυμάνθηκε στα περσινά επίπεδα και «κλείδωσε» στα 16.095. 
-- Η βάση εισαγωγής στην Σχολή Ευελπίδων (σώματα) κατέγραψε πέρυσι σημαντική πτώση και «κλείδωσε» στα 17.355 μόρια. Φέτος ανέβηκε περίπου 300 μόρια, 17.642. 
-- Η Σχολή Ικάρων (Ιπτάμενοι) ήταν πέρυσι στα 17.189 μόρια και φέτος κατέγραψε αύξηση της τάξεως των 600 μορίων, 17.786. 
-- Οι μηχανικοί στη Σχολή Ικάρων μπήκαν το 2015 με 18.904 μόρια, ενώ φέτος «κλείδωσε» στα 18.625. Η ΣΤΥΑ στα 16.348. 
-- Η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (μάχιμοι) είχε βάση εισαγωγής τα 17.389 μόρια, ενώ φέτος 17.662 μόρια. Η ΣΜΥ (όπλα) είναι φέτος στα 14.532 και σώματα 15.678, ενώ η ΣΜΥΝ 11.036.

-- Όσον αφορά τις Αστυνομικές σχολές, η σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας, «κλείδωσε» πέρυσι στα 16.881 μόρια ενώ φέτος στα 17.896, 1000 μόρια πάνω. 
-- Η σχολή Αστυφυλάκων ήταν στα 16.169 μόρια ενώ φέτος 16.388. 
-- Η σχολή Πυροσβεστών «κλείδωσε» φέτος στα 16.689 μόρια.

Εμείς καλούμε την νεολαία να αγωνιστεί για τα δικαιώματα της και όχι να γίνει Μισθοφόρος Πραιτοριανός των πλουσίων, χακί μπάτσος και στρατικοποιημένος αστυνομικός που θα τσακίζει τους εργατικούς αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα που αμφισβητούν, διεκδικούν και παλεύουν για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

_______
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437Diktiospartakos.blogspot.com diktiospartakos@hotmail.com
https://athens.indymedia.org/post/1562329/

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

"Ο άνθρωπος που του ’κλεψαν τον ίσκιο" - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ



"Θα σου πάρουν τον ίσκιο των δέντρων, θα τον πάρουν
θα σου πάρουν τον ίσκιο της θάλασσας, θα τον πάρουν
θα σου πάρουν τον ίσκιο της καρδιάς, θα τον πάρουν
θα πάρουν τον ίσκιο σου…"
15.3.1947
Ο άνθρωπος που του ’κλεψαν τον ίσκιο - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: ποίηση στρατευμένη στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία, τον ρατσισμό την κοινωνική βαρβαρότητα

 Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: ποίηση στρατευμένη στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία, τον ρατσισμό την κοινωνική βαρβαρότητα (Βίντεο) // «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης».

>| Ηταν ξημερώματα 19ης Αυγούστου του 1936, όταν ο μεγάλος Ισπανός ποιητής, ζωγράφος και θεατρικός σκηνοθέτης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, δολοφονήθηκε από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο στο Βίθναρ της Ισπανίας.
Στο αθάνατο έργο του, όρθωσε το ανάστημά του σε κάθε μορφή αδικία, και τα ποιήματα του μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν σε δεκάδες χώρες του κόσμου. Γι’ αυτό και για τον Φράνκο και τους υποστηρικτές του δεν είχε καμιά διαφορά από έναν κομμουνιστή. Και έναν τέτοιο διανοούμενο του οποίου το έργο είχε μεγάλη λαϊκή απήχηση, το φασιστικό καθεστώς δεν μπορούσε να τον ανεχθεί.
Ο ίδιος μπορεί να μην εντάχτηκε ποτέ στο εργατικό επαναστατικό κίνημα, αλλά η ποίηση του ήταν στρατευμένη στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία, τον ρατσισμό την κοινωνική βαρβαρότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός.
Γι’ αυτό και το έργο του μεγαλύτερου Ισπανού ποιητή του 20ου αιώνα ήταν απαγορευμένο στην πατρίδα του και μόνο μετά τον θάνατο του Φράγκο το 1975 δημοσιοποιήθηκε πλατιά.
Η αθάνατη ποίηση του Λόρκα κεντήθηκε στον καμβά του έρωτα, των ανθρώπινων πόθων, των παραδόσεων, της τρυφερότητας, τον καυτηριασμό της κοινωνικής αδικίας.

Το έργο του ποιητή το γνωρίσαμε από τα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας όταν ο Γιάννης Γλέζος μελοποιεί στίχους του που είχε αποδώσει στα ελληνικά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με αποτέλεσμα τον καταπληκτικό δίσκο «12 τραγούδια του Λόρκα», που περιλαμβάνει τραγούδια όπως «Το τραγούδι του καβαλάρη», «Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά», «Κόρντοβα» κ.ά. Ο ίδιος συνθέτης μελοποιεί το 1974 ένα ακόμη έργο του Λόρκα, το «Αντόνιο Τόρες Χερέδια», με ερμηνεύτρια την Μαρία Δημητριάδη («Η μέρα γέρνει αργόπρεπα», «Τα μαχαίρια» κ.ά.).
Μετά από την δικτατορία κυκλοφορεί και το «Romancero Gitano», ένα δισκογραφικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Φ. Λόρκα με τον Οδυσσέα Ελύτη να αποδίδει ελεύθερα επτά ποιήματα του Ισπανού ποιητή για να γίνουν τραγούδια. «Του ανέμου και της παινεμένης», «Η καλόγρια η τσιγγάνα», «Η κυρά παντέρμη», «Ο Αντόνιο Τόρες Χερέδια στο δρόμο της Σεβίλιας», «Ο θάνατος του Αντόνιο Τόρες Χερέδια», «Του πικραμένου», «Χαμός από αγάπη». Ενας δίσκος που τον ακούσαμε αρχικά το 1975 με την φωνή της Μαρίας Φαραντούρη και το 1978 με την Αρλέτα. Αρκετά αργότερα, το 1986, ο Μ. Θεοδωράκης μελοποιεί το «Σαντιάγκο» σε ποίηση Λόρκα.
Στο παρακάτω βίντεο ένα αφιέρωμα του Χρήστου Αβραμίδη στον Φ. Λόρκα, με περισσότερες πληροφορίες για το έργο και την ζωή του. Δείτε το βίντεο εδώ:
===
===

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: 
«….δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»!

>| Ο Λόρκα γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898 στην Ανδαλουσία. Γιoς αγρότη και δασκάλας πιάνου, ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική.
Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.
Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρανάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή Στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία.
Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι Της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι Της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος Για Τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο.
Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος.
Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, ήρθε το τέλος για τον κορυφαίο ποιητή, ζωγράφο, δραματουργό και θεατρικό σκηνοθέτη, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο που έθαψαν τη σορό του, μαζί με άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή σε ομαδικό τάφο.
O Λόρκα απαγγέλλει το ποίημα του «Το τραγούδι του καβαλάρη»- Κόρδοβα
https://www.youtube.com/watch?v=EAgwrCSoQio
«Κόρδοβα»
https://www.youtube.com/watch?v=8J6YizrHNw8
Στίχοι: Φ.Γ.Λόρκα (απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου), Μουσική: Γιάννης Γλέζος, Τραγούδι: Γιάννης Πουλόπουλος
_________
(από: http://www.imerodromos.gr/lorca-2/)
/

Στάθης - "Τα ΑΝΤΙφασιστικά - ΑΝΤΙρατσιστικά"

Ο Στάθης στον eniko

Ζούμε σε εποχές που για πολλές χώρες είναι σκοτεινές, για άλλες σκοτεινιάζουν και για όλες πάνε να γίνουν σκοτεινότερες. Ο φασισμός και ο ρατσισμός σηκώνουν πάλι το σάπιο τους κεφάλι και υψώνουν το θανάσιμο χέρι τους - η «μαύρη χειρ» καλείται εκ νέου στα «όπλα».
Οι αστικές δημοκρατίες γίνονται όλο και λιγότερο χρήσιμες στον καπιταλισμό, ο οποίος με τα πολιτικά του ανδρείκελα προχωρά σε όλο και πιοαυταρχικές μορφές διακυβέρνησης, ανάλογες άλλωστε με την οικονομική τρομοκρατία που ασκεί. Ανδρείκελα στην κορυφή των κοινωνιών καιανδράποδα στη βάση. Αυτές οι κοινωνίες δεν μπορούν να έχουν μέλλον παρά μόνο αν τους το κάνουν ζοφερό. Και αυτό είναι η ειδικότης του φασισμού.
Ο οποίος εμφανίζεται σε δύο επίπεδα με δύο μορφές, πάντα δύσμορφος, αλλά πλέον δίμορφος. Η μία μορφή, η ευδιάκριτη, είναι εκείνη των πεζοδρομίων και των δρόμων, ο κινηματικός φασισμός, ο οποίος προβάλλει χαρακτηριστικά δήθεν αντικαπιταλιστικά, μιας παρενδεδυμένης λαϊκότητας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τον απόλυτο υπηρέτη του καπιταλισμού, φορέα του ρατσισμού, της μισανθρωπίας και του τρόμου - όχι μόνον αν πάρει την εξουσία, αλλά και καθ’ όλην την πορεία προς αυτήν, μια πορεία μέσω τωνυπονόμων, των φόνων και των πάσης φύσεως εγκλημάτων.
Ταυτοχρόνως υπάρχει και ο φασισμός των σαλονιών. Των εξουσιών που με περισσή υποκρισία και, βεβαίως, πολιτική ορθότητα καταγγέλλουν τον φασισμό (και με την ευκαιρία τον κομμουνισμό, μιλώντας για τα «άκρα»), ενώχρησιμοποιούν τους φασίστες και οπωσδήποτε τους παράγουν, εφαρμόζονταςάγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική, την ίδια ακροδεξιά πολιτική που θα εφάρμοζε ο φασισμός αν είχε την εξουσία.
Ενα από τα μεγάλα κόλπα της άρχουσας τάξης, που εκτρέφει τον φασισμό, είναι να ενσταλάζει στις κοινωνίες το σόφισμα ότι ο πατριωτισμόςκαι ο εθνικισμός είναι έννοιες παράλληλες. Δυστυχώς, το σόφισμα αυτό δέχεται και αναπαράγει το μέρος εκείνο της Αριστεράς που έχει ενσωματωθεί στην παγκοσμιοποίηση και τον «εκσυγχρονισμό», υπηρετώντας προς τούτο την ομογενοποιημένη σκέψη.
Στην πραγματικότητα ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός είναι έννοιεςαντίθετες. Το πατριωτικό ΕΑΜ, για παράδειγμα, πολέμησε τους Ναζί στην κατοχή, ενώ οι εθνικιστές συνεργάσθηκαν μαζί τους. Οι εθνικιστές κατέλυσαν την έστω υποτυπώδη αστική μετεμφυλιοπολεμική δημοκρατία, το 1967, οι εθνικιστές επίσης υπήρξαν οι μαριονέτες εκείνων που έκοψαν την Κύπρο στα δύο. Ο εθνικισμός βλάπτει σοβαρά την πατρίδα. Και ο πατριωτισμός σκοτώνει τον εθνικισμό. Οι δύο αυτές αλήθειες αποκρύπτονται συστηματικώς. Και βιαίως.
Σήμερα η Χρυσή Αυγή δείχνει στους Ελληνες το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού και του εθνικισμού, του ρατσισμού και της αμορφωσιάς, χωρίς όλοι οι Ελληνες να αποστρέφουν το δικό τους πρόσωπο από τοβδέλυγμαΠρόβλημα.
Οι λόγοι είναι πολλοί και αυτό προσπαθεί να πραγματευθεί το νέο μου βιβλίο «Τα ΑΝΤΙφασιστικά - ΑΝΤΙρατσιστικά» απ’ τις εκδόσεις ΚΨΜ.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που, με πολλά σκίτσα και ελάχιστα συνδετικά κειμενάκια, διαβάζεται και σαν γκράφικ-νόβελ. Περιέχει επίσης δύο κείμενα, ένα του κ. Μανώλη Γλέζου κι ένα του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου, λακωνικά κατά τη σοφία τους, που απεκδύουν τον λύκο απ’ τη δορά του προβάτου όταν αυτός προσπαθεί να αξιώσει οποιαδήποτε σχέση με τα ελληνικά γράμματα και τον πολιτισμό των ανθρώπων.
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στα παιδιά. Στα παιδιά που, αν στο σχολείο διδάσκονταν την Ιστορία με τον γλαφυρό τρόπο της άξιας επιστήμης, για τα τέρατα, όπως η Χρυσή Αυγή, όχι μόνον απέχθεια θα ένιωθαν, αλλά εναντίον τους θα πάλευαν με τη ζέση της νιότης, αγώνα νικηφόρο. Και η νίκη που θα έστρεφε μια τέτοια στάση των εφήβων, δεν θα ήταν μόνον η επιστροφή των τεράτων στα τάρταρα, αλλά και η διαπαιδαγώγηση μέσω αυτής της διαδικασίας, η αυτοδιαπαιδαγώγηση, αν θέλετε, των νέων στις προδιαγραφές του πολίτηΚάτι τέτοιο όμως είναι άκρως ανεπιθύμητο.
Και ακριβώς για αυτόν το λόγο στα ελληνικά σχολεία, όπως και στα σχολεία των περισσότερων χωρών, η Ιστορία διδάσκεται τεμαχισμένη καιυποβαθμισμένη. Ωστε ανιστόρητοι στη συνέχεια οι πλείστοι όσοι, να επαναλαμβάνουν οι ίδιοι τα ίδια λάθη, ενώ όσοι νέμονται τη ζωή τους να επαναλαμβάνουν τα ίδια κερδώα κόλπα.
Η καρδιά μου θα ήθελε να μπουν στα σχολεία βιβλία μεγάλων λογοτεχνών για τον φασισμό, τον ρατσισμό και τον πόλεμο, έτσι ώστε τα παιδιά εξ απαλών ονύχων, με τη βοήθεια των δασκάλων τους, να μυούνται στους τρόπους της δικής τους αναζήτησης για την αλήθεια. Ονειρο, θα μου πείτε, αλλά χωρίς όνειρα μόνον εφιάλτες θα βλέπουμε.
Και είναι εφιάλτης να υπάρχουν σήμερα Ελληνάκια που νομίζουν ότι οΑριστοτέλης μπορεί να ’χει σχέση με τον Κασιδιάρη, η Σπάρτη με ούγκαλουςκαι η επί του όρους Ομιλία με φονιάδες και ταγματαλήτες.
Τα «ΑΝΤΙφασιστικά - ΑΝΤΙρατσιστικά» είναι μια προσπάθεια από τη δική μου πλευρά, με τις μικρές μου δυνάμεις ως σκιτσογράφου και πολίτη, να απευθυνθεί στους παίδες, τα κορίτσια και τα αγόρια, αλλά και σε μας τους μεγαλύτερους με μια γλώσσα, τη σάτιρα, που είναι υποχρεωμένη να αναζητά την αλήθεια, αλλιώς σάτιρα δεν είναι.
Πραγματεύεται την τραγωδία (που είναι η αιμάσσουσα επανάληψη της ανθρώπινης κωμωδίας) και την Υβριν (που είναι η αλαζονεία των Δυνατών να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, ωσάν κάτι τέτοιο να ’ναι εκ θεών, ή η ηθική τάξη των πραγμάτων). Με έναν τρόπο υπομνήσκει «οικεία κακά», διότι η υποταγή μας συνιστά εξοικείωση με τις συμφορές μας. Είναι ένα βιβλίο ημιτελές και ατελές, που ελπίζει ότι κάποιοι από τους αναγνώστες θα το ολοκληρώσουν με τις δικές τους σκέψεις και πράξεις.
Το βιβλίο αυτό δεν θα πάει στα σχολεία. Εκεί πρυτάνευαν και πρυτανεύουν δυνάμεις με άλλες προτεραιότητες. Μόνον το φιλότιμο όσων δασκάλων το έχουν -κι ευτυχώς το έχουν πολλοί- σώζει στα σχολεία, έστω κατά μέρος τουλάχιστον, τον λόγο της ύπαρξής τους. Ετσι εξάλλου γινόταν πάντα. Ελπίζω όμως αυτό το βιβλίο να φθάσει στα σπίτια και στις παρέες. Ωστε με τις λίγες μικρές του δυνάμεις να προστεθεί κι αυτό «στων στρατιωτών τις τάξεις το σωρό που πολεμούν τον Δάτι και τον Αρταφέρνη»...
Δεν έχω μιλήσει ο ίδιος ποτέ μου για οποιοδήποτε άλλο βιβλίο από τα 33 που έχω εκδώσει και ζητώ την επιείκειά σας που το κάνω τώρα. Ομως δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, ήθελα να προσθέσω και τη δική μου φωνή υπέρ μιας προσπάθειας που μας αφορά όλους - όσο κι αν είναι αδόκητο ο δημιουργός να γίνεται «φιλόλογος» του εαυτού του. Δεν πειράζει, ας με παρεξηγήσετε, προέχει η διάδοση του βιβλίου. Κι ευτυχής
θα ήμουν αν εξαιτίας αυτού του βιβλίου ανατρέξετε σε βιβλία πολύ μα πολύ σπουδαιότερα, που θα βοηθούσαν το κοινό των Ελλήνων, την κοινωνία μας, να θυμηθεί τη λαϊκή μας παράδοση, τη λόγια κληρονομιά μας, τονπολιτισμό μας και να αρχοντέψει ξανά. Αρχοντας είναι ο πολίτης που στέκεταιαρωγός στον πάσχοντα, και πρόμαχος της ψυχής όλων μας εκείνος που πατάει κάτω το φίδι της ανελευθερίας, τον φασισμό.
Τα «ΑΝΤΙφασιστικά - ΑΝΤΙρατσιστικά» περιέχουν σκίτσα που δημοσιεύθηκαν κυρίως κατά την περίοδο 2011-2016 στη «Real News», το «enikos.gr», τα «Επίκαιρα» και το «ΠΑΡΟΝ». Γεννήθηκαν κατά τη σκοτεινή περίοδο των μνημονίων, την έξαρση του προσφυγικού προβλήματος και την υποβάθμιση της χώρας σε Προτεκτοράτο. Μαζί τους συμπεριλαμβάνονται κι ορισμένα προγενέστερα σκίτσα, που στην πραγματικότητα τα γεννήσατε εσείς, ακούγοντας τη «βοή των επερχομένων». Διότι πρέπει να το σημειώνουμε και να το λέμεδεν
ήταν λίγοι οι Ελληνες πολίτες, γυναίκες και άνδρες, που στην περίοδο της ψευδούς ευμάρειας έβλεπαν τι έρχεται και τι μας περιμένει. Σε αυτούς, καθώς και όλους εκείνους, που το σύστημα συλλήβδην απαξιώνει με ένα «μαζί τα φάγαμε» ή με ένα «μαζί τα ψηφίσαμε», ελάχιστη απόδοση τιμής είναι ναυπενθυμίζουμε την αλήθεια.
Καθ’ ότι, συν τοις άλλοις, η κυρίαρχη οργουελιανή προπαγάνδα απεχθάνεται σαν τη Νέμεσή της την απόδοση τιμής στους τίμιους.